free html templates

De enkelband zit vast …..

Openbaar Ministerie Limburg

Samen met de reclassering wil het OM de mogelijkheden van de enkelband onder de aandacht brengen. Om dit extra kracht bij te zetten, heeft de reclassering aangeboden om collega’s in de gelegenheid te stellen een week de enkelband te dragen. Renée Brandsma, Michelle van Mulken en Peter Huttenhuis gingen deze ‘once in a lifetime opportunity’ aan. 

Op 16 mei jongstleden werden de enkelbanden aangesloten. Op 22 mei zullen reclasseringsmedewerkers tijdens het Q-overleg uitleggen hoe een enkelband werkt, zullen de ervaringen en het effect dat collega’s hebben ondervonden worden besproken en wordt de vraag beantwoord hoe we deze enkelband eenvoudig kunnen aanvragen in een zaak. Peter Huttenhuis werd verzocht zijn ervaringen te delen. Ook de bevindingen van Renée en Michelle worden hieronder weergegeven. 


Pierke (dag 1)

Het is 16 mei 2017, Vera Theelen, coördinator EC / Reclasseringswerker, sluit bij Peter thuis de enkelband aan. Peter vond het vooral interessant om de procedure en de werking van het apparaat te leren kennen. Eenmaal aangesloten begon Peter aan zijn werkdag. “En dan ben je je er constant van bewust dat je de band om hebt”. Peter kan zich voorstellen dat dit voor een verdachte/veroordeelde niet alleen oncomfortabel maar vooral confronterend is.


Terwijl Peter ’s avonds rustig aan de oplader zit, want dat moet drie uur per dag, belde zijn buurman. Er was een geit ziek en die moest naar de veearts. Omdat de auto van de buurman bij de garage was, kon hij de geit niet zelf vervoeren en deed dus een beroep op Peter. Afgesproken was dat Peter met zijn enkelband niet in Brunssum mag komen. Je raadt het al, de veearts houdt praktijk in ..Brunssum!


Omdat de geit zelfs naar Peter vernoemd was (Pierke) had Peter geen andere keuze dan naar Brunssum te rijden. In Brunssum aangekomen gaf de enkelband een waarschuwings-tril om daarna flink te gaan trillen. Niet veel later werd Peter door de meldkamer gebeld: hij was in overtreding en moest zo snel mogelijk Brunssum uit! “Je komt er mee weg maar de volgende keer kun je rekenen op een officiële waarschuwing” is de reactie van de reclassering.

Ai!! Maar Pierke heeft gelukkig  zijn medicatie.

“En dan ben je je er constant van bewust dat je de band om hebt.”

Voor Renée Brandsma is de eerste dag met enkelband goed verlopen. Ze kon gewoon werken en ’s avonds doen wat ze wilde. Op de fiets op weg naar huis werd zij ingehaald door twee mannen op een snorfiets die opvallend glimlachten en in de zijspiegel keken. De reclassering zond haar een overzicht. “Ik was mij er niet van bewust van dat exact gelogd wordt wanneer ik vertrek en weer thuis kom, maar het is wel erg leuk om het zo in een overzicht te zien”, zegt Renée.

Een geplande groepsfietstocht op de racefiets duurde echter langer dan gepland waardoor Renée letterlijk tegen de klok moest fietsen om op tijd thuis te zijn. Zij wilde de voorwaarden (tussen 22.00 uur en 07.00 uur thuis zijn) niet al direct de eerste avond overtreden. Haar fietscomputer gaf 22.00 uur aan toen zij thuiskwam maar het accurate thuisstation gaf 22.02 uur aan. “Ik ben niet gebeld door de meldkamer dus volgens mij is het net goed gegaan. Ook Vera van de reclassering gaf aan dat ik net op tijd thuis was”, besluit Renée.

Handhaving kost capaciteit (dag 2)

“De enkelband heeft mij in de nacht niet wakker gehouden, maar telkens als ik wakker werd, was ik me direct bewust van de aanwezigheid van dat ding”, concludeert Peter. In de ochtend waren er besprekingen bij de politie in Heerlen en ’s middags was Peter in Amsterdam bij OM 2020. Een kwartier na aankomst in Amsterdam werd Peter door de beveiliging aangesproken Peter peilde aardig wat collega’s over wat zij van de enkelband vinden. Nuttig maar let op, de handhaving kost capaciteit, was de conclusie.


Peter bracht vervolgens de nacht door bij vrienden in Amsterdam. Vanwege het drukke programma van die dag had Peter geen kans gezien om de enkelband op te laden. “Dat ga ik dan toch maar proberen als ik op bed (lees op de bank) lig”, aldus Peter. “Overigens, de buurman belde, met Pierke gaat het goed” 


Voor Michelle van Mulken valt het leven met een enkelband nog niet mee. 27 graden celsius en dan gekleed in een lange broek voelt niet echt comfortabel. En als Michelle ’s nachts gewekt wordt realiseert zij zich dat zij een nieuwe vriend heeft, het stroompunt. ‘s Middags, op weg naar Heerlen, het voor Michelle gedurende de periode dat zij de enkelband draagt verboden gebied, wordt zij gebeld door de meldkamer. En ja hoor, dit is ook niet onopgemerkt gebleven bij de reclassering.


Cursus in Utrecht (dag 3)

In verband met een cursus verblijft Peter de gehele dag in Utrecht. Hij had zich voorgenomen om er voor te zorgen dat geen van de cursisten door zou hebben dat hij een enkelband om had. “Best lastig in een cursusruimte waar je dicht op elkaar zit”, zegt Peter. Als extra uitdaging gold dat hij gedurende de cursus zijn band moest opladen. Los van het snoer dat dan zichtbaar is, is het goed om te weten dat de band trilt als deze wordt aangesloten op de adapter en dit ook doet als deze daarvan wordt losgekoppeld!


Tijdens deze trilmomenten zag Peter mensen opkijken maar niemand sloeg aan. “Ik denk omdat ze dachten dat het een telefoon was die nog al hard trilde”, aldus Peter. Aan het eind van de cursus kwam de enkelband ter sprake en heeft Peter deze geshowd aan de medecursisten. “Eén van de cursisten zei toen dat ze zich al afvroeg waarom er een snoertje naar mijn broekspijp liep” vertelt Peter.

Iemand had het dus toch gezien...

Van links naar rechts: Renée Brandsma, Michelle van Mulken en Peter Huttenhuis

Reacties (dag 4)

Peter wilde nu eindelijk wel eens een rauwe reactie van iemand zie zijn enkelband zag. Hij had nieuwe hardloopschoenen nodig dus was zijn keuze snel gemaakt. Toen hij op de loopband stond, om de stand van zijn voeten te bepalen zodat passend schoeisel kon worden aangewezen, was de band goed zichtbaar. De verkoper die hem hielp zag het direct, zo ook zijn collega. Peter kreeg er een opgelaten gevoel van en legde de verkopers uit wat er aan de hand was. “Eén van de mannen gaf toe wel even kriebel in zijn buik te hebben gevoeld. Hij wilde toch graag weten waarom ik die band om had”, zegt Peter. “De andere dacht dat het een onschuldig meetinstrument was, zoals een stappenteller. Zijn dochtertje van drie had dat kort geleden ook gedragen...”


Weekend! (dag 5 en 6)

Maar wel een werkend want Peter had piket. "Dat betekent dat ik veelal thuis was, hoewel ik er wel twee keer op uit ben geweest om een rondje te fietsen”, zegt Peter. En dan was er op zondag een berichtje van de reclassering: “Lekker rondje gefietst vandaag?”. “Big brother was watching me! Dat werd me toen wel duidelijk en dat gaf best een beklemmend gevoel”, verzucht Peter. “Het voelde onprettig en plots weglopen terwijl je in de oplader zit bleek ook niet handig”.

“Bewust van de aanwezigheid van dat ding”

De verlossing! (dag 7)

Voorafgaand aan het verwijderen van de band had Peter een gesprek met Michelle en Renée over hun ervaringen. Voor een vrouw is de enkelband toch moeilijker te verbergen. Bovendien bleek Renée in de buurt te zijn geweest van een andere enkelbanddrager!. Ter afsluiting gaf de reclassering een presentatie in het Q-overleg en aandacht werd besteed aan onze praktijkervaringen. Wat bleek is dat de procedure om een enkelband bij een verdachte aan te brengen simpel en snel te doorlopen is. Daarbij geeft de reclassering ook advies. “Dank reclassering voor een week die ik niet snel zal vergeten!”, besluit Peter

Deel deze Forum Romanum